آرومتر از همیشه , مثل آرامش قبل از توفان ... 

نه غمگین و نه شاد , مثل هوای ابری بهاری که با یه تلنگر می باره ...

سکوتم , مثل تنهائی ستاره آسمانم ...

سرگردان , مثل آرزوها و امید هائی که تو زندگیم گم شده اند ...

پ.ن : امشب از خدا هیچی نخواستم ,  نمیدونم چرا خودمو لایق آرزوهام ندونستم  ...

نوشته شده در Fri 28 Jul 2006ساعت 1 AM توسط نیمه‏ی پنهان| |